Я атрымала ступень бакалаўра ў ЕГУ у 2006 годзе па спецыяльнасці “Паліталогія і еўрапейскія даследванні”. Пасля гэтага перада мной паўстаў выбар – ці адразу працягваць навуку за мяжой, ці зрабіць перапынак у адукацыі і вярнуцца ў Беларусь шукаць працу. Я абрала першы варыянт, бо усе, асабліва бацькі, раілі мне працягваць навуку адразу, не адкладаючы.

Пра вучобу ў Францыі распавядае выпускніца Лільскага Інстытута Палітычных Навук Алена Зуйкова.

Большасьць студэнтаў, якія навучаюцца за мяжой, атрымліваюць адукацыю за свой кошт. Аб уласным досведзе паступлення ў Варшаўскі Універсітэт распавядае Кацярына Варапай.

Яшчэ падчас навучання ў школе я марыла атрымаць эўрапейскую адукацыю. Пасля школы я паступіла ў Еўрапейскі Гуманітарны Універсітэт на спецыялізацыю “Культурная спадчына і турызм ”. Галоўнай прычынай, чаму я абрала ў той час менавіта ЕГУ было тое, што гэта – беларускі універсітэт, які дае эўрапейскую адукацыю, дзе шмат прадметаў выкладаюцца на беларускай мове і вялікая ўвага надаецца вывучэнню замежных моў. Аднак, за год ў ЕГУ я зразумела, што хачу адукоўвацца ў іншым месцы і па іншай спецыялізацыі. Паколькі падчас навучання ў ЭГУ я наведвала курсы польскай мовы, вырашыла паспрабаваць паступіць у Польшчу.

«Падарожжы вучаць больш, чым што б там ні было. Часам адзін дзень, праведзены ў іншых месцах, дае больш, чым дзесяць гадоў жыцця дома". Анатоль Франс

Шмат чулі і чыталі аб тым, як нашай моладзі пашчасціла паўдзельнічаць у міжнародных адукацыйных праектах, паспрабаваць, якое яно – навучанне ў Еўропе? Часта, калі кажаш пра гранты і адукацыйныя праграмы за мяжой, чуеш: «Так, выдатна, але ...». Першае, пра што варта забыцца – пра ўсе свае забабоны, маўляў гэта не для ўсіх, туды нерэальна патрапіць, я недастаткова ведаю, мяне не возьмуць і г.д. Трэба проста знайсці сваё месца! Так, не выключана, што на шляху да свайго гранту або праграмы, Вы знойдзеце нямала лістоў у сваёй паштовай скрыні з падобным тэкстам: "Паважаны (-ая) (у гэтым месцы значыцца Ваша імя =), мы атрымалі велізарную колькасць заявак на нашу праграму. Нам нялёгка было зрабіць свой выбар, бо ўсё Вы лепшыя і годныя, але, на жаль, на гэты раз Ваша заяўка не апынулася ў ліку абраных. Чакаем Вас на нашых іншых праграмах».

З мастацтвам я звязана амаль што ўсё жыццё – працавала ў тэатры, навучалася ў калежды мастацтваў, скончыла Інстытут Сучасных Ведаў па спецыяльнасці “камп’ютэрная музыка, аранжыроўка”, але мне заўсёды хацелася кіраваць творчымі праэктамі, быць не на сцэне, а ў закуліссі ў якасці арганізатара. Адна з маіх сябровак параіла мне дзіўную магістратуру ў Маскве, дзе рыхтуюць мэнэджэраў у галіне культуры брытанскага узроўня, дзе я зараз навучаюся. Гэта Расійска-Брытанскі Універсітэт “Маскоўская Вышэйшая школа сацыяльных і эканамічных навук”, па скачэнні якога выпускнікі-магістры атрымоўваюць два дыплома: расійскі дзяржаўны дыплом аб прафесінай перападрыхтоўцы і дыплом магістра Манчэстэрскага ўніверсітэта. Я абрала спецыяльнасць “Кіраванне сацыякультурнымі праэктамі”. Іспыты: ангельская мова (IELTS не ніжэй 5.0), уласны праект (пажадана няздейснены), сумоўе.

Прызнаюся, яшчэ на першым курсе гістарычнага факультэта Беларускага дзяржаўнага педагагічнага універсітэта імя М.Танка я пачаў задумвацца аб магчымасці атрымання другой ці трэцяй вышэйшай адукацыі ў адной з еўрапейскіх краін. Але тады, у канцы 1990-х, крыніц інфармацыі аб адукацыйных праграмах за мяжой было вельмі мала. Скончыўшы БДПУ і атрымаўшы два дыпломы з адзнакай (выкладчык гісторыі і англійскай мовы, а таксама выкладчык нямецкай мовы), я паступіў у аспірантуру і тут жа падаў дакументы для залічэння на магістарскую праграму навучання ў Варшаўскім універсітэце. Акрамя жадання працягнуць адукацыю ў Еўропе з’явілася і яшчэ адна акалічнасць: тэма кандыдацкай дысертацыі патрабавала працы ў польскіх архівах і бібліятэках.

Стыпендыяльная праграма ўраду Рэспублікі Польшча для маладых навукоўцаў прызначана для тых, хто хоць нейкім чынам звязаны з навукай. Гэта могуць быць асобы, якія толькі што скончылі ВНУ (але з пацверджанымі навуковымі зацікаўленасцямі ў выглядзе, напрыклад, артыкулаў альбо ўдзелу ў канферэнцыях), аспіранты, навуковыя супрацоўнікі. Асабіста я на момант падачы дакументаў была аспіранткай другога года навучання.

Няма ў жыцці нічога больш цікавага, чым пажыць у маладым узросце за мяжой, пакуль ты яшчэ студэнт і твае перасоўванні па свеце не абмежаваныя знешнімі фактарамі. Але можна спалучыць прыемнае і карыснае – павучыцца за мяжой, атрымаць шмат уражанняў і досведу і да таго яшчэ і дыплом. Мне пашанцавала, бо ў маім жыцці здарылася менавіта так.